កាលពីដើមឡើយ កន្លងយូរអង្វែងហើយនោះ មានព្រះរាជាមួយព្រះអង្គទ្រង់ព្រះនាមព្រះបាទ
ព្រហ្មួទត្ត គ្រងរាជសម្បត្តិនៅក្នុងក្រុងពារាណសី ។ នៅទីក្រុងនេះ មានសេដ្ឋីម្នាក់ឈ្មោះ សិរីធរ
សេដ្ឋីនេះមានចិត្តសប្បុរសធ្វើទានរក្សាសីលជានិច្ច ។គ្រានោះ មានព្រះបច្ចេកពុទ្ធមួយព្រះអង្គ
ក្រោយដែលបានចេញពីនិរោធសមាបត្តិក្នុងគម្រប់ ៧ថ្នៃហើយលោកបាននិមន្តទៅបិណ្ឌបាត្រ
នៅផ្ទះសិរីធរសេដ្ឋីនៅពេលបាយព្រឹក ។សេដ្ឋីបានក្រឡេកឃើញក៏មានសេចក្តីជ្រះថ្លាបានយក
អាហារភោជនដែលគេបម្រុងទុកសម្រាប់ខ្លួនដាក់បាតព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងអស់ ។
ក្រោយដែលបានប្រគេនចង្ហាន់ដល់ព្រះបច្ចេកពុទ្ធហើយ សេដ្ឋីកើតចិត្តជ្រះថ្លាក្រៃលែង
ស្រាប់តែកើតទិព្វភោជនពេញភាជន៍ភត្តរបស់សេដ្ឋីយ៉ាងអស្ចារ្យមានក្លិនក្រអូបសព្វទូទៅ ។
អ្នកបម្រើលើ់កទិព្វភោជនជូនមហាសេដ្ឋីៗ បរិភោគឆ្អែតស្កប់ស្កល់ ហើយក៏ចែកជូនរាស្រក្រីក្រ
បានបរិភោគគ្រប់គ្នា ។ ជនទាំងឡាយបានមកជួបជុំជាច្រើននៅផ្ទួះសេដ្ឋីហើយនាំគ្នាពោលសរ
សើរភ័ព្វសំណាងនឹងផលទាននៃសេដ្ឋីៗក៏បានសម្តែងផលនិសង្សនៃទានដូចេ្នះថាៈ
(អ្នកទាំងឡាយចូរមើលលទ្ធផលការបរិច្ចាគទានដោយសទ្ធា ឥទ្ធិពលនៃបាយរមែងឲ្យ
បានសម្រេចសេចក្តីប្រាថ្នាទាំងពួង ទាំងក្នុងលោកិយ ទាំងក្នុងបរលោក) ឲ្យទានបាយ ជាទាន
នាំមកនូវផលគឺ អាយុ វណ្ណៈ សុខៈ ពលៈ ឲ្យមានយស ឲ្យមានកិត្តិសព្ទនឹងបរភាណទាំងក្នុងលោ
កិយ ទាំងក្នុងបរលោក ។ដោយហេតុនេះ អ្នកមានប្រាជ្ញា កាលបើឃើញច្បាស់នូវសារប្រយោជន៍
របស់ខ្លួន គប្បីដាក់ទានមិនគប្បីលុះដោយសេចក្តីកំណាញ់ដ្បិតសេចក្តីកំណាញ់ដ្បិតសេចក្តីកំ
ណាញ់ជាកំហុស១ដែលយើ់ងត្រូវលះបង់ចេញឲ្យដាច់ខាត ។
កាលចប់ពាក្យទូន្មាននៃសិរីធរសេដ្ឋី ពួកមហាជនក៏មានចិត្តត្រេកអរសោមនស្សណាស់
នាំគ្នាបូជាធម៌ទេសនា ដោយចិត្តជ្រះថ្លាសាទរជាអនេក មហាមេឃបង្អុរភ្លៀងសុទ្ធតែផ្កាភ្ញីផ្សេងៗ
ជាអស្វារ្យក្រៃលែង ។ សេដ្ឋីចិត្តសប្បុរសដ៏ប្រសើរនេះ បានជួបប្រទះតែនឹងជោគជ័យ
សិរីសុខសួស្តី ដរាបអាយុក្ស័យ ហើយបានទៅកើតក្នុងឋានទេវលោកដែលប្រកបដោយសេចក្តី
សុខភមង្គល រាល់ទិវារាត្រីក្រៃលែងជាងក្តីសុខសប្បាយទាំងឡាយនៅក្នុងឋានមនុស្សលោកនេះ
ជាភិយ្យោភាពតរៀងទៅ ។
ចប់សេចក្តីសង្ខេបតែប៉ុណ្ណេះ ។ (ដកស្រង់ចេញពី បញ្ញាសជាតក)
